Zelf lezen
OVERZICHT
Waarom ik Taijiwuxigong doe
Waarom ik Taijiwuxigong doe
Astrid Dobbelaar
Willen weten hoe het zit. Dat is mijn drijfveer in dit leven. ‘Waarom ben ik hier’ t/m ‘Wat doe ik in ’s hemelsnaam hier (op aarde)’ zijn vragen die me vanaf mijn puberteit bezig houden.
Als puber vond ik het leven van volwassenen namelijk vaak maar ‘gedoe’; niet iets waar ik naar uit keek… Ik heb het zo lang mogelijk uit proberen te stellen om volwassen te worden, maar ja… zo’n poging is gedoemd te mislukken, uiteraard. Op een dag besloot ik: OK, er uit stappen is geen optie, dus ik wil er in, maar dan wel op een manier die ‘te doen is’. Ik werd ontwerper, bij het NOB en bij Philips Design, later onderzoeks-ontwerper bij Philips Research. Mijn taak was concept ontwerp op het gebied van intelligente media systemen (zeg maar de voorloper/vroege vorm van A.I.) Dat was ZEKER ‘goed te doen’. Ik zat er meerdere jaren op mijn plek. Maar bovengenoemde drijfveer bleef op de achtergrond bestaan. Ik dacht: “het is PRIMA hier achter mijn ontwerptafel, maar als ik op een dag deze aarde verlaat, en ik heb hier niets anders geleverd dan ontwerpen voor NOB en Philips, ga ik dan voldaan ‘terug naar huis’?”
Het antwoord was een volmondig NEE, een leven tussen de magnetron en mijn computer was niet langer vol te houden. Ik kreeg klachten, viel uit op mijn werk met een muisarm.
Via een vriendin kwam ik bij een lokale tai chi leraar terecht, Robert Mahler. Bij hem maakte ik kennis met het systeem wat mijn leven een nieuwe wending zou geven: Taijiwuxigong (onderdeel van het BUQI systeem). Robert’s leraar was de Chinese arts en taiji grootmeester Dr. Shen Hongxun. Op een dag ging ik samen met enkele medestudenten naar een workshopweek van Dr. Shen. Strange, maar vanaf de 1e workshop bij hem kwam ik thuis; HIER werden de waarheden overgedragen waar ik al zo lang naar gesnakt had. hier wilde ik ALLES leren. En ik leerde SNEL… als een spons absorbeerde ik alles en vreemd genoeg kwam het me steeds vaker voor alsof ik de dingen die verteld werden al ‘wist’… Ze hoefden enkel maar aangeraakt te worden. Dr. Shen wist op de een of andere manier een hele praktische ‘shortcut’ naar ‘spiritual wisdom’, belichaamd in Taijiwuxigong en zijn BUQI healing systeem. Heel wat heilige huisjes qua kennis uit de westerse wereld gingen om. En ‘per huisje’ werd ik gelukkiger, ging ik er blijer EN jonger uit zien. WOW… That’s reason enough to stay!
Key principles van het systeem: Alles is energie, energie is informatie, alles wat je meemaakt in je leven sla je op als informatie in je lijf. Deze informatie is (vaak heel gemakkelijk) veranderbaar, soms zelfs echt omkeerbaar. Zo lang ik leef blijf ik veranderen. Zo lang ik leef zal ik de principes van dit systeem volgen. Dat doe ik inmiddels al sinds 2003-2004. Met veel plezier geef ik me regelmatig over aan het NU. De oefeningen geleiden je daarheen. En al oefenend doet je lijf wat het moet doen, werkt naar balans. Omdat het zo is geprogrammeerd. Een ‘no brainer’, eigenlijk. Strange, dat dit inzicht in de huidige wereld zo ver van ons af staat.
Astrid Dobbelaar, 8.12.2019
Over taijiwuxigong
Wat is taijiwuxigong?
Taijiwuxigong is een compleet systeem voor zelfregulatie, zelfherstel en zelfontwikkeling – zowel fysiek als emotioneel – dat zijn basis vindt in Taiji. Het maakt gebruik van een typische basislichaamshouding en eenvoudige bewegingsoefeningen (‘-gong’) die in combinatie met ademhaling en mentale focus helpen om het lichaam te openen (denk bv. aan het los maken van de gewrichten e.d.). Op deze manier kunnen in het lichaam opgehoopte overtollige, en daardoor vaak ziekteverwekkende, factoren (wij noemen dat ‘binqi’ of ‘xie qi’) worden verdreven. Aardekracht* en dantian kracht* zijn sleutelelementen in dit proces.
Taijiwuxigong heeft drie niveaus:
1. Activeren van het dantian (die interne kracht veroorzaakt)
2. Openen van de energiekanalen met behulp van interne kracht, aangewakkerd door spontane beweging
3. spirituele ervaring ontwikkelen (een staat van harmonie tussen lichaam en geest).
Aardekracht: de kracht die wordt verkregen door contact te maken met de aarde, die, zoals we allemaal weten, een enorme energiebron is. We doen dit dagelijks, door te lopen, te staan … maar dit proces kan zeer geoptimaliseerd worden. Het Buqi-systeem leert u hoe u dit moet doen.
Dantian kracht: de kern van Taijiwuxigong is de genezende kracht van de dantian, een energiecentrum in de onderbuik. Eenmaal geactiveerd, kan het een sterke interne kracht genereren.
Samen met aardekracht is deze kracht de motor achter spontane bewegingen en verdrijven van binqi. In feite hebben we meer dan één dantian in ons lichaam (onderste, middelste en bovenste dantian), maar als we spreken over ‘DE dantian’ bedoelen we de onderste.
Spontane beweging: zie / doe Taijiwuxigong …
Over de 'dubbele vicieuze cirkel'
De dubbele vicieuze cirkel
De theorie van de ‘dubbele vicieuze cirkel’ (van houding en gedrag) ligt aan de basis van het aangeboden oefensysteem. Het idee in een notedop: Wij mensen hebben een fysiek en een niet-fysiek (emotioneel/mentaal) aspect. Feitelijk zijn die een, maar ze hebben wel elk hun eigen verschijningsvormen, merites en problemen. Deze grijpen constant in elkaar. DUS, als het met de een slechter gaat, zal de andere vanzelf meegetrokken worden in de negatieve spiraal. Als het beter gaat, idem. De illustratie spreekt m.i. vanzelf. Het aangeboden oefensysteem biedt de handvaten om negatieve spiralen te doorbreken c.q. aanwezige balansen te behouden.
Over de kennislijn
WHY I PRACTISE QIGONG Peter Deadman (leading acupuncturist and TCM specialist) (originally written for British Acupuncture Council student site) I started practising qigong fairly regularly in around 1993. I came back from a spell in China with a cold that turned into acute pneumonia a couple of days later. I had to cancel an important teaching trip and the experience spurred me to restart some kind of regular health practice. I’d previously had fairly dedicated spells of practising yoga, as well as meditation and tai chi, but now I was caught by the idea of qigong. I started with a book – the Way of Energy by Master Lam Kam-Chuen. I was reluctant to find a teacher, bored with the limited number of ways I usually responded to the teacher-pupil relationship – none of them especially positive. This time, for good or ill, I was going to fly solo from the off, learning by reading and trying. Since those early days, with a couple of gaps of several months, I have practised most days, initially standing qigong, and subsequently a range of practices including wild goose qigong, taiji qigong and five animal primal qigong (I have become less stubborn in the teacher department). My experience of, and devotion to, the practice has deepened steadily, and it now feels like an inseparable part of my life, woven into its fabric. So here are a few words about why I practise, and what it means to me. Health I have never experienced the most robust health (perhaps it was my degenerate habits in the 1960s) and for much of my life have felt the need to work to enhance it. Because of the low stance adopted during practice and the slow weight shifting, qigong helps to strengthen the body, especially the feet, knees, legs, hips, waist and back. By strengthening the lower body in this way, the Kidneys are tonified and agility and balance improved. Whilst the lower body is strong and full, the upper body is soft and relaxed, indeed softness and relaxation are the underlying principle of all qigong practice. This softness in the upper body helps to sink the qi, counteracting the tendency of yang qi to rise excessively – a design flaw of the warm yang body. And the many and varied arm and shoulder movements, combined with turning, stretching and opening the waist, chest and sides, help promote free flow in the zangfu. One way that Chinese medicine defines health is the free and unobstructed flow of qi and blood. There are 60,000 miles of blood vessels in the human body and Western medicine too is increasingly interested in how to maximise blood circulation, especially the microcirculation. There seem to be two main ways to achieve this. One is aerobic exercise which activates the pumping action of the heart and oxygen exchange in the lungs, thus pushing the blood along its pathways. The other is softening and relaxing the vessels (and channels) thus allowing the spontaneous circulation of qi and blood that is the natural expression of life (this relaxation of the blood vessels has also been shown to result from happiness and laughter). Vasodilation is of course enhanced by slow, deep and relaxed breathing. Both ways – aerobics and relaxation – have their place, indeed some forms of qigong practice work with both, but relaxation is a lifelong practice that – with long application – affects underlying levels of tightness in the body throughout the 24 hours of the day, and further can be practised at an age when vigorous aerobic exercise may no longer be possible. Qigong is almost always practised equally on both sides, and this, combined with immersion of awareness in the body and slow movements or even just relaxed standing, helps improve body alignment, adjust and equalise the two sides of the body, and perhaps even helps harmonise the sides of the brain. Connection Perhaps one of the greatest attractions of qigong is that it is practised outdoors, in all weathers except heavy rain and howling winds. Standing beneath the sky/heaven, feet firmly rooted to earth, we are reminded of our place in the universe. Standing like a tree, imitating the movements of birds and animals, performing movements such as ‘playing with clouds’, ‘playing with waves’, ‘scooping water from the sea’, ‘two full moons’ etc. we tune into the wonders of the natural world and become part of it. And as we warm ourselves with practice and become friends with the elements, winter can turn into spring and spring into summer. If we study Chinese medicine we are familiar with the idea of the body as an integrated whole. This gains a new depth of meaning when we start to experience it in the body. In qigong we work towards fully integrated movements; the body moves as one. The hands are ‘attached’ to the feet, the arms to the legs, the chest to the waist, indeed the inner and outer surfaces of the arms connect with their equivalents on the legs, the backs of the legs extend up through the back, the front of the body sinks down through the abdomen to the legs and feet and we become an experiential embodiment of the six channels. And the more we practise, the more we start to feel that all this movement is driven by the dantian, or the wu ji, like a great central cog that initiates the inevitable movement of the ever smaller cogs within the joints of the body, Wuji Wuji is a state of emptiness – that which exists before the manifestation of yin and yang. The central point of balance in the body is neither forwards nor backwards, neither to the left nor the right, neither up nor down – it is the place of infinite potential before any of these dualities manifest and it is the place all movement starts from and returns to. Resting in, and moving from, the wuji lends meaning to all the movements of qigong and offers a deep experience of rest, nourishment and renewal. No aim I’d be dishonest if I said I didn’t have an aim in doing qigong – like most of us I want to be wise, healthy, buff, irresistible and immortal. But I was sitting on a beach the other day discussing the differences between qigong and yoga. Of course these are very much generalisations as there are hundreds of different kinds of qigong and many kinds of yoga. One difference that was apparent was that the limbs in qigong tend to be relaxed and rounded and, unlike yoga, are rarely extended fully. In qigong terms, full extension is less effective at promoting smooth flow. But a more significant difference seemed to me to be that much yoga approaches an asana as a posture to be attained and held. The movement is usually rapid and functional from the starting position to the full posture – the extension, the bend, the balance – which is the aim, the end point, the attainment. Qigong is much more concerned with continuous flowing movement, no part of which is more important or more of an aim than any other. I think this difference is very important physically, psychologically, even spiritually. I am struck by the fact that yoga has been much more successful in appealing to Westerners than qigong, and one reason may be that it ties in well with the Judeo-Christian foundations of our culture which we absorb without even knowing that we do. Self-improvement, reaching for the light, the heavens, cleansing and detoxifying the body, getting somewhere … we take many of these ideas and desires for granted. In qigong, moving from the wuji, up is no more important than down, the end no more than the beginning, everything is circular, continuous and therefore all there is, is the flowing present. Peter Deadman, 2007
Kennislijn
De kennislijn (Lineage) waaruit ik heb mogen putten voert terug tot het oude China en Tibet. Vele meesters in Taiji, Qigong en meditatie vormen de lijn. Twee hiervan wil ik met name noemen, Dr. Shen Hongxun (1939-2011) en Lama Fahai (1920-1991):
Dr. Shen Hongxun omdat hij mijn belangrijkste leraar was in dit leven, en Lama Fahai, een boeddhistische lama EN qigong Meester, omdat veel van de kennis omtrent meditatie en de link mens-cosmos via deze weg tot mij is gekomen.
Mijn voornaamste leraar in dit leven was Dr. Shen Hongxun, Westers zowel als Oosters geschoold arts, EN Taiji-Qigong Grootmeester. Geboren in Sjanghai, in 1939. Overleden in Gent, in nov 2011. Dr. Shen werd beschouwd als een meester van “lege kracht”, in staat om mensen van een afstand te verplaatsen door het creëren en overbrengen van sterke vibratiekracht. Hij leerde zijn studenten de vaardigheden van het gebruik van dergelijke kracht voor genezing. Vaak heb ik hiervan mogen getuigen, en even vaak heb ik dit mogen oefenen… (Een van Dr Shen’s favoriete kreten: “practise more”… )
Dr Shen kwam naar Europa in 1987, op uitnodiging van de universiteiten van Gent (België) en Venetië (Italië), om promovendi te begeleiden. Tot zijn dood onderwees hij zijn BUQI®-systeem in Europa en de VS. Behalve zijn uitzonderlijke energetische kracht zal ik hem altijd herinneren om zijn inspiratie en humor.
Dr Shen Hongxun begon op 11-jarige leeftijd Taiji te studeren toen hem werd geadviseerd om na een ziekte te gaan sporten. Hij werd snel als student in de leer genomen door een meester op dit gebied, Yao Huanzi, en bestudeerde later een verscheidenheid van systemen onder verschillende meesters, evenals boeddhistische lama’s en taoïstische monniken. Zijn diepgaande studies en onderzoek leidden hem tot een diep begrip van het verband tussen spiritualiteit en energie in de mens.
Dr Shen Hongxun integreerde in zijn medische kennis het begrip van de speciale interne (energetische) krachten, die hij vanaf zijn vroege jeugd had ontwikkeld door het beoefenen van Taiji en intern energiewerk.
Al vroeg in zijn carrière als arts begon hij energiekrachten te gebruiken bij de behandeling van patiënten, vaak met zeer positieve resultaten. Op basis van deze vroege successen bleef hij de impact van deze behandelingsmethode op een aantal gezondheidsproblemen onderzoeken.
Aangemoedigd door Mao Tse Tung’s hervorming van de gezondheidszorg in de vroege jaren 60, die de combinatie van oosterse en westerse geneeskunde promootte, studeerde hij TCM zoals acupunctuur en kruidengeneeskunde, vakken die hij later aan artsen van westerse geneeskunde onderwees.
Tegelijkertijd begon hij sommige van zijn patiënten te behandelen met de speciale energetische kracht die hij had ontwikkeld tijdens vele jaren training in lichamelijke kunsten bij grote meesters van Taiji en ook tijdens zijn studies van spirituele leringen bij monniken en lama’s van taoïstische en boeddhistische tradities.
Een van Dr. Shen’s belangrijkste leraren was Lama FaHai, een verlichte Tibetaanse meester bij wie hij boeddhistische meditatie studeerde. (Dr. Shen zelf kwam overigens uit een katholiek gezin).
Fahai Lama was geschoold in uiteenlopende spirituele tradities als Chan (Zen) en Dzogchen. Dzogchen is een Tibetaans Boeddhistische scholingsweg die zijn wortels heeft in de Nyingma en Bön tradities. De praktijk richt zich op het herkennen van onze oorspronkelijke geest en het verblijven in onze oorspronkelijke staat van zijn.
Fahai Lama onderwees qigong en was werkzaam als acupuncturist in Shanghai. En voor wat betreft energetische kracht: Dr. Shen Hongxun vertelde wel eens dat Fahai Lama patiënten behandelde door naalden die hij tussen zijn tanden geklemd hield, naar hen te werpen.
Volgens Fahai Lama is onze perceptie van de realiteit door begoocheling gekleurd. Hierdoor ervaren we de realiteit vooral als een materiële werkelijkheid. De grondslag van onze gekleurde waarneming vormt de chaotische qi-circulatie die, als die wordt geharmoniseerd, ons de werkelijkheid laat ervaren als een wereld van licht (qi). Aan het ontstaan van die begoocheling heeft de qi geen schuld. Als we ons afgescheiden voelen, niet in staat zijn onze oorspronkelijke natuur te zien, dan creëert dit een chaotische qi-circulatie en zien we een verdichte werkelijkheid.
Het was Lama FaHai die Dr. Shen zijn spirituele naam gaf, Lama FuRe, de titel van leraar Lama en de toestemming om meditatie te onderwijzen. Dr. Shen koos er echter voor om les te geven als een leek en wetenschapper, waarbij hij een religieus kader schuwde.
Bronnen:
* Guardian Obituary – Eve Jackson – vrijdag 6 januari 2012
* Images of Tibet in the 19th and 20th Centuries, Volume 2, Monica Esposito
BUQI Tribute book
“A Spontaneous Movement”, a tribute to my teacher and his Lineage…
l.This is a “Memorial Book” which I compiled for the 80th birthday of my Teacher, the late Dr. Shen Hongxun, docter and Taiji-Qigong Grand Master. The book contains more than 80 moving narrative tributes and a beautiful collection of photos of students who share their experiences with the – spontaneous movement system of – Dr. Shen.
The theme of the book is: “The day I really met dr. Shen / the Knowledge Line (Lineage)”. It is written in English.
Dit is een ‘herdenkingsboek’ wat ik heb samengesteld voor de 80e verjaardag van mijn Leraar, de Arts en Taiji-Qigong GrootMeester wijlen Dr Shen Hongxun. Het boek bevat meer dan 80 roerende verhalende eerbetonen en een prachtige verzameling foto’s van leerlingen die hun ervaringen met het –spontane beweging-systeem van- Dr Shen delen.
Het boek heeft als thema: “De dag dat ik Dr. Shen/ de Kennislijn (Lineage) écht ontmoette”. Het is engelstalig.
Hardcover, 124 pages, full color, Editor: Astrid Dobbelaar
Why I Practice Qigong (P.Deadman)
WHY I PRACTISE QIGONG
Peter Deadman (leading acupuncturist and TCM specialist)
(originally written for British Acupuncture Council student site)
I started practising qigong fairly regularly in around 1993. I came back from a spell in China with a cold that turned into acute pneumonia a couple of days later. I had to cancel an important teaching trip and the experience spurred me to restart some kind of regular health practice. I’d previously had fairly dedicated spells of practising yoga, as well as meditation and tai chi, but now I was caught by the idea of qigong.
I started with a book – the Way of Energy by Master Lam Kam-Chuen. I was reluctant to find a teacher, bored with the limited number of ways I usually responded to the teacher-pupil relationship – none of them especially positive.
This time, for good or ill, I was going to fly solo from the off, learning by reading and trying.
Since those early days, with a couple of gaps of several months, I have practised most days, initially standing qigong, and subsequently a range of practices including wild goose qigong, taiji qigong and five animal primal qigong (I have become less stubborn in the teacher department). My experience of, and devotion to, the practice has deepened steadily, and it now feels like an inseparable part of my life, woven into its fabric. So here are a few words about why I practise, and what it means to me.
Health
I have never experienced the most robust health (perhaps it was my degenerate habits in the 1960s) and for much of my life have felt the need to work to enhance it. Because of the low stance adopted during practice and the slow weight shifting, qigong helps to strengthen the body, especially the feet, knees, legs, hips, waist and back. By strengthening the lower body in this way, the Kidneys are tonified and agility and balance improved. Whilst the lower body is strong and full, the upper body is soft and relaxed, indeed softness and relaxation are the underlying principle of all qigong practice. This softness in the upper body helps to sink the qi, counteracting the tendency of yang qi to rise excessively – a design flaw of the warm yang body. And the many and varied arm and shoulder movements, combined with turning, stretching and opening the waist, chest and sides, help promote free flow in the zangfu.
One way that Chinese medicine defines health is the free and unobstructed flow of qi and blood. There are 60,000 miles of blood vessels in the human body and Western medicine too is increasingly interested in how to maximise blood circulation, especially the microcirculation. There seem to be two main ways to achieve this. One is aerobic exercise which activates the pumping action of the heart and oxygen exchange in the lungs, thus pushing the blood along its pathways. The other is softening and relaxing the vessels (and channels) thus allowing the spontaneous circulation of qi and blood that is the natural expression of life (this relaxation of the blood vessels has also been shown to result from happiness and laughter). Vasodilation is of course enhanced by slow, deep and relaxed breathing. Both ways – aerobics and relaxation – have their place, indeed some forms of qigong practice work with both, but relaxation is a lifelong practice that – with long application – affects underlying levels of tightness in the body throughout the 24 hours of the day, and further can be practised at an age when vigorous aerobic exercise may no longer be possible.
Qigong is almost always practised equally on both sides, and this, combined with immersion of awareness in the body and slow movements or even just relaxed standing, helps improve body alignment, adjust and equalise the two sides of the body, and perhaps even helps harmonise the sides of the brain.
Connection
Perhaps one of the greatest attractions of qigong is that it is practised outdoors, in all weathers except heavy rain and howling winds. Standing beneath the sky/heaven, feet firmly rooted to earth, we are reminded of our place in the universe. Standing like a tree, imitating the movements of birds and animals, performing movements such as ‘playing with clouds’, ‘playing with waves’, ‘scooping water from the sea’, ‘two full moons’ etc. we tune into the wonders of the natural world and become part of it. And as we warm ourselves with practice and become friends with the elements, winter can turn into spring and spring into summer.
If we study Chinese medicine we are familiar with the idea of the body as an integrated whole. This gains a new depth of meaning when we start to experience it in the body. In qigong we work towards fully integrated movements; the body moves as one. The hands are ‘attached’ to the feet, the arms to the legs, the chest to the waist, indeed the inner and outer surfaces of the arms connect with their equivalents on the legs, the backs of the legs extend up through the back, the front of the body sinks down through the abdomen to the legs and feet and we become an experiential embodiment of the six channels. And the more we practise, the more we start to feel that all this movement is driven by the dantian, or the wu ji, like a great central cog that initiates the inevitable movement of the ever smaller cogs within the joints of the body,
Wuji
Wuji is a state of emptiness – that which exists before the manifestation of yin and yang. The central point of balance in the body is neither forwards nor backwards, neither to the left nor the right, neither up nor down – it is the place of infinite potential before any of these dualities manifest and it is the place all movement starts from and returns to. Resting in, and moving from, the wuji lends meaning to all the movements of qigong and offers a deep experience of rest, nourishment and renewal.
No aim
I’d be dishonest if I said I didn’t have an aim in doing qigong – like most of us I want to be wise, healthy, buff, irresistible and immortal. But I was sitting on a beach the other day discussing the differences between qigong and yoga. Of course these are very much generalisations as there are hundreds of different kinds of qigong and many kinds of yoga. One difference that was apparent was that the limbs in qigong tend to be relaxed and rounded and, unlike yoga, are rarely extended fully. In qigong terms, full extension is less effective at promoting smooth flow. But a more significant difference seemed to me to be that much yoga approaches an asana as a posture to be attained and held. The movement is usually rapid and functional from the starting position to the full posture – the extension, the bend, the balance – which is the aim, the end point, the attainment. Qigong is much more concerned with continuous flowing movement, no part of which is more important or more of an aim than any other. I think this difference is very important physically, psychologically, even spiritually. I am struck by the fact that yoga has been much more successful in appealing to Westerners than qigong, and one reason may be that it ties in well with the Judeo-Christian foundations of our culture which we absorb without even knowing that we do. Self-improvement, reaching for the light, the heavens, cleansing and detoxifying the body, getting somewhere … we take many of these ideas and desires for granted. In qigong, moving from the wuji, up is no more important than down, the end no more than the beginning, everything is circular, continuous and therefore all there is, is the flowing present.
Peter Deadman, 2007